Stromende materie

De materie wordt niet getekend, ze krijgt gedragsregels.

De regel

Niemand tekent een straal. Een druppel laadt zich op aan de rand: bij elke stap groeit zijn massa met het debiet. Zolang die massa onder de hechting van de wand blijft, houdt hij vast. Zodra ze erboven komt, laat hij in één keer los, krijgt snelheid en loopt naar beneden. Dit wisselspel van vasthouden en loslaten, geen toegevoegde ruis, geeft het doorsijpelen zijn onregelmatige ritme: sterke hechting geeft weinig lange stralen, zwakke hechting een bui van korte tranen.

massa ← massa + debiet, dan als massa > hechting: de druppel laat los, snelheid ← snelheid + zwaartekracht, y ← y + snelheid

Een scheur volgt een even korte regel. Hij vertrekt vanaf een inslagpunt en gaat in kleine stappen vooruit. Bij elke stap drijft zijn hoek een beetje af, maar nooit de algemene richting: de scheur onthoudt de klap die hem lanceerde, hij kronkelt niet.

hoek ← hoek ± drift, dan x ← x + stap · cos(hoek), y ← y + stap · sin(hoek)

In beide gevallen wordt de materie niet getekend: ze wordt overgelaten aan gedragsregels, en de vorm komt voort uit hun afstelling.

Aan u

Het eerste schema zet druppels op een rij langs de bovenrand van een ruit. Het debiet en de hechting stelt u onderweg bij: sterke hechting houdt ze langer vast. "Afspelen" gaat één stap per beeld vooruit, "Tien stappen" springt er in één keer tien, "Opnieuw" zet ze weer neer, ongelijk geladen. In het tweede start een klik of een aanraking op de ruit een scheur, of gebruikt u de twee positieschuiven en "Een scheur starten". De drift bepaalt hoever de hoek bij elke stap afwijkt; bij nul is de scheur recht. "Wissen" verwijdert alle scheuren.

Druppels die zich opladen en dan loslaten

Debiet 1

Hechting 8

Een ruit en de scheuren die erover lopen

Drift van de scheur 0.2

Inslag, positie x

Inslag, positie y

De tekening hierboven is een didactisch schema, niet het kunstwerk: ze toont de regel, maar geeft de kleuren, de grootte van de punten en de korrel van de afdruk niet weer.

Wat verschilt van het ene algoritme tot het andere

Doorsijpeling: Een gescheurde muur die doorsijpelt, met de fysica die het speeltje overneemt: de vastgehouden massa groeit, en wanneer ze de hechting overschrijdt, laat de parel in één keer los. De stralen hangen aan scheuren die kronkelen en overhellen, nooit aan de rand van het beeld.
Waskaarsenwake: Pitten laten druppels vallen op een eendimensionaal profiel: de materie stapelt zich op, en elke dertig druppels wordt de verse laag als laag geschilderd. Die opgestapelde lagen, hun lichtvangende randen en de straaltjes op hun vlak maken de was van een kandelaar.
Regen op het glas: Een condens, dan druppels verdeeld over meerdere dieptevlakken, zonder vervaging: een verre druppel is gewoon kleiner en bleker. Een druppel condenseert tot de kritische massa, glijdt naar beneden en slokt elke druppel op die hij raakt. Zijn spoor veegt de condens weg.
Gebroken draden: Draden gespannen tussen de boven- en onderkant van het beeld. Een verstoringsmodus groeit als zijn golflengte de omtrek van de draad overschrijdt, en dooft anders uit: dat is de Rayleigh-Plateau-instabiliteit, en zij maakt het parelsnoer. Een voldoende dikke draad breekt nooit.
Spinnenweb: Een uit het midden geplaatste naaf, een onregelmatige rand van ankers en een spaak gespannen naar elk ervan. De vangspiraal hangt door als een kettinglijn, als een soepele draad die tussen twee spaken onder zijn eigen gewicht doorzakt. Scheuren nemen bogen van draden mee.
Gebarsten glas: Een of meer inslagpunten, waarvandaan scheuren stap voor stap vooruitgaan, met een afdrijvende hoek. Wat dit glas onderscheidt: een scheur die een bestaande scheur bereikt, stopt daar abrupt, zonder haar te kruisen. Die T-verbinding snijdt het glas in gesloten scherven.